Bugünün 19 Mayıs olması sebebiyle bilgisayar dersimiz yoktu. Geriye sadece 1 haftalık dersimiz kaldı ve o derste de sunum yapacağımız için bu dönemi bitirmiş bulunuyoruz.
Bu hafta içerisinde bilgisayar proje ödevlerimizle uğraştık. Geçen hafta uzunca bir çalışma sonucu oluşturduğumuz değerlendirme kriterlerini bu hafta ilk olarak tablo haline getirip inceledik. Daha sonra bir oyun yazılımı bulup bu oyun hakkında bir rapor hazırladık. Rapor hazırlarken yeri geldi çok sıkıldık yeri geldi çok güldük sonuçta öyle ya da böyle raporu tamamladık. Gruptaki bütün arkadaşlarımız projemizi hazırlamak için elinden geleni yaptı. Yalnız çalışmayı seven bir insan olarak grup çalışmalarında pek aktif olamasam bile arkadaşlarımın anlayışlılığı sayesinde ben de grubun bir parçası olmayı başarabildim. Bu proje çalışmasının benim açımdan en iyi yanı grup içerisinde nasıl davranılması gerektiğini öğrenmem oldu. İhtilafa düştüğümüz yerlerde oylamaya gitmemiz, çalışma vakitlerine herkesin riayet etmesi gibi hususlarda tam bir grup havası segiledik. Buradan arkadaşlarıma teşekkür etmek istiyorum. :)
Projemizi bitirdikten sonra öğretmenimizi aradık fakat bir türlü bulamadık bu yüzden bazı soruların yanıtını alamadan projeyi teslim etmek durumunda kaldık. Projeyi teslim ederken de öğretmenimizi bulamadığımız için raporu kapının altından attık. Raporu kapının altından ayarsız bir şekilde attığım için raporun uçuş efektini rahatlıkla duyabildik. Raporun oda içerisinde kaybolduğu düşüncesiyle kapının yanına bir not bıraktık. Fakat projenin öğretmenimize ulaşıp ulaşmadığı konusunda bir fikrimiz yok. Fazlasıyla emek harcadığımız raporu nasıl böyle pervasızca savurabildim hala hayret ediyorum.
"Ah, düşüşsüz insan! Benden övgü bekleme. Düşüşün tadını almayan insan! Senin yücelerin, serinliğinden ve arılığından ne haberin vardır?" (Sezai Karakoç)
Bu düşüşün bir diriliş getirmesi duasıyla... Yoksa nasıl yaşayabilir insan bu kadar anlamsız davranışın pençesinde... Her neyse...